piątek, 3 kwietnia 2020

Niepłynności w wypowiedzi

Przy identyfikowaniu niepłynności istnieje możliwość pomiaru bezpośredniego. Możemy na przykład obliczyć średnią częstotliwość jąkania w określonym czasie (zwykle na minutę) lub procent niepłynnych słów/sylab spośród wszystkich wypowiedzianych. Tę możliwość wykorzystujemy również przy ustalaniu skuteczności terapii (porównanie ilości/procentu dysfluencji przy badaniu wstępnym, kontrolnym, końcowym). Z reguły są tu analizowane zapisy zawierające minimalnie 100 lub więcej słów.

sobota, 10 maja 2014

Nadmierny wysiłek przy mówieniu

Jak już powiedzieliśmy, nadmierny wysiłek jest związany z tzw. ucieczkowym zachowaniem ludzi jąkających się. Ponieważ chcą oni zwykle jak najszybciej "uciec" z momentu jąkania, przyspieszają tempo mowy, podwyższają głos, pomagają sobie gestem, mimiką itd. Te konkretne przejawy - chodzi o zaburzone zachowanie konwerbalne (patrz geneza jąkania) - oceniamy w specjalnym arkuszu. Zaznaczamy w nim konkretne objawy zaburzonego zachowania konwerbalnego (np. dotyczące kończyny, twarz, tułów, objawy wegetatywne) i równocześnie oceniamy ich stopień. Zwykle przy tym używamy skali oceny symptomów zaburzonej zdolności komunikacyjnej.

wtorek, 25 marca 2014

Napięcie psychiczne związane z potrzebą komunikacji

Precyzyjne ustalenie napięcia psychicznego jest zadaniem diagnostyki psychologicznej/psychiatrycznej. W ramach diagnostyki logopedycznej stosujemy procedury, które przynajmniej orientacyjnie wskazują na możliwe istnienia napięcia psychicznego związanego z potrzebą komunikacji. W przypadku kiedy rzeczywiście pojawiają się niektóre obawy, konieczna jest konsultacja z psychologiem lub psychiatrą.

czwartek, 14 listopada 2013

Diagnostyka jąkania

Badanie jąkania wiąże się często z konsyliarnymi badaniami wielu specjalistów w ramach diagnostyki transdyscyplinarnej (logopeda, foniatra, psycholog, neurolog, psychiatra itd.). Przy integracyjnej diagnostyce logopedycznej dążymy do zidentyfikowania typu, formy, stopnia i patogenezy jąkania, jego ewentualnych innych osobliwości i następstw. Opieramy się na naszym klinicznym modelu, ewentualnie modelu patogenezy jąkania. Chodzi o integracyjne podejście w wielu kierunkach: analizujemy wszystkie trzy komponenty obrazu klinicznego, tj.: dysfliencję w mowie, napięcie psychiczne i nadmierny wysiłek, oraz ich osobliwości z kryterium jakościowego i ilościowego. Dla potrzeb kompleksowej analizy wypowiedzi należy uzyskać materiał w formie zapisu wideo lub przynajmniej zapisu audio spontanicznej komunikacji człowieka jąkającego się w  jego naturalnym (domowym) środowisku oraz jego komunikacji w ramach diagnostyki (przy realizacji różnych zamierzeń komunikacyjnych).

poniedziałek, 27 maja 2013

Dysfluencja jako symptom jąkania

Relewantne źródła podają zgodnie siedem podstawowych typów dysfluencji:
  • repetycje (powtarzania) części słów, słów i zwrotów słownych,
  • prolongacje (tłoczenie głosek i sylab),
  • wtrącenia (głosek, sylab fraz),
  • ciche pauzy,
  • przerywane słowa,
  • niekompletne zwroty słowne,
  • poprawki.

sobota, 25 maja 2013

Nadmierny wysiłek jako symptom jąkania

Każda wypowiedź wymaga określonego wysiłku związanego z mechanizmem mówienia. W zwykłej komunikacji nie rejestrujemy nadmiernego wysiłku fizycznego przy wypowiedzi. Przy jąkaniu jednak chodzi o nadmierny wysiłek, który człowiek musi włożyć nawet w zwykłą wypowiedź.

czwartek, 15 listopada 2012

Napięcie psychiczne jako symptom jąkania

Mowa tu o napięciu psychicznym związanym z potrzebą komunikacji werbalnej, jako charakterystycznym, nieprzyjemnym poczuciu niepokoju wewnętrznego, frustracji, wyprowadzenia z równowagi - dyskomforcie psychicznym, do którego może stopniowo dołączać uczucie strachu ze specyficznymi objawami neurowegetatywnymi, łączącymi się z wyobrażeniami (niepokój wyprzedzający).